All in a Day’s Work (by-product #2)

All in a day’s work (performance title)

By-Product #2 is the result of a one-month residency on the nature reserve, La Bonne Esperence in Turnhout (BE).  The project concept, initiated by artist Nick Steur and titled Borderline, was to create a performance inspired by the fairy tale location without the use of electricity.

On La Bonne Esperence terrain is an abandoned cement factory. Since closing its doors in 1930, nature reclaimed the land at an impressive rate. Taking my inspirations from the history of the location, By-Product #2 is a reflection on arduous manual labor, productivity, and civilization dissolving meaninglessly into nature.

Seeking to continue bridging this dialogue between nature and culture, my desire was to insert, merge, or bury myself into the location.

1-11 May 2014
Created by Nick Stuer, Ruben Nachtergaele, Michel Yang, and Walden Collectief
Co-production by SOAP, de Warande (Turnhout), and NWE Vorst (Tilburg)

2014-04-03 13.57.43

Excerpt from the programme booklet written by Griet Menschaert.

Nick Steur vertelt over Michel dat zij van bij hun eerste ontmoeting een rustige, fijne, egoloze uitstraling had. “Zij is weer een ander iemand dan de anderen, iemand die niet perse haar stempel wil drukken. Ik vermoedde dat zij heel erg door de omgeving gefascineerd zou kunnen raken en dat zij eerder gemanipuleerd kon worden door de omgeving dan zelf de omgeving te manipuleren.”
En inderdaad sprak Michel ook tegen mij vanuit een bewonderenswaardige onderdanigheid tegenover de omgeving “Ik ga dezelfde plek steeds opnieuw af, alsof ik daar wel iets moét vinden. Ik kreeg dan ook telkens weer nieuwe ideeën. Zo wilde ik een gebouw laten opgaan in de hemel door het te bedenken met iets dat het effect van een spiegel had, of een andere muur wilde ik juist beklemtonen door er extra mos op te laten groeien. Maar ik besloot uiteindelijk om terug te keren naar mijn basismateriaal: mijn lichaam, en dat in de locatie in te passen op een manier waardoor het publiek voorzichtig over en rond mij zou moeten lopen. Ik ging dus op zoek naar plekjes om te liggen, mezelf in te bergen, aan te hangen…misschien een soort thuis.” Michel botste zo ook op tastbare herinneringen aan andere mensen op deze locatie. Ze las de andere zijn aanwezigheid in de zware arbeidsinspanningen die hier ooit geleverd werden: het opgraven en inpakken van de aarde, het dragen van stenen, het trekken aan touwen, het voortduwen van kruiwagens enzomeer. Graven in de grond was niet toegestaan op haar plek, dus versleepte ze steeds meer stenen waarmee ze haar pad afbakende. Michel was ook meer observerend dan de anderen bezig met hoe en wat haar collega’s deden. Zij ging daar ook zeer ontvankelijk meer om. Als danser is zij natuurlijk gewend om bewuster met groepsdynamiek om te gaan en dat zag ik in haar aanpak terug.
 
Advertisements